همه میگن خودت باش،خودت باش...چطور می‌تونیم خودمون باشیم وقتی بین دو تا سنگ(محدودیتی که خونواده ها واس بچه هاشون گذاشتن)قرار گرفتیم؟؟؟همینجا می‌گم من اونی نیستم که الان هستم:/من تبااااه شدم...زندگی من و امثال من تباااه شد:)))خانوادهامون چطور می‌تونن انقد خودخواه باشن به خاطر اینک صلاح مارو می‌خوان؟؟؟کی و کِی قراره صدای من(و امثال من)رو بشنوه؟؟؟!این اواخر زیادی با خودم درگیرم...

•هیچی نیست دوستان ی بغضی بود که به‌خاطر فکر و دغدغه های همیشگی ترکید•